קאווע שטיבל

ער קומט פון א חסידישע שטוב.

מער וועגן אים זעה אין וויקיפידיה

און דא.

א אינטערסטאנטע נקודה האב איך באמערקט אין ארץ ישראל. אלעס וואס געשעט גייט מיר אן. זאלעס זיין בחירות, פוליטקה, ביזנעס, אדער יעדער זאך וואס מען זעט און מ'האלט אז ס'יאז נישט ריכטיג, לאזט מען זיך הערען, מעג עס זיין ברבים, אין פראנט פון פרמעדע מענטשן, זאל זיין וואס זאל זיין מ'קען נישט טאלערירין קיין אומ'יושר. (אנדערש ווי מ'איז געוווינט "מיינ"ד יא"ר א"ן ביזנע"ס").

איך בין געפארן אויף'ן באס אין די הייליגע שטאט (אגב פרעג נאר א יוד מיט א קליין קאפעלע וואו ער וואוינט "בעיר הקודש" איז די ענטפער, מיט אזא געגועים).

ביי איינע פון די תחנות נאך וואס די נהג האט ארויפלאזט די פארער, און האט שוין פארמאכט די טיר איז פון א זייטיגע געסל ארויסגעלאפן א פרוי און געפאכעט מיט די הענט אז מ'זאל ווארטן אויף איר, קוים זי כאפט די אטעם אבער זי לויפט און פאכעט, איך האב דאס באמערקט און אנדערע האבן אויך באמערקט (די נהג האט נישט), די חילוק פון מיר און די אנדערע איז געווען א זיי לעבען אין ארץ ישראל, פלוצלינג האבן זיך געהערט קולות פון אלע זייטן פן די באס:

אהה, נהג, נהג, תעצור, רגע, נהג וכו',

מ'האט געקענט מיינען אז ס'איז דא א באמבע אויף די באס, עס האט געשריגן א יונגע חיילת פון די זייט און א עלטערע יוד פון די אנדערע זייט, כולם קורים בפה אחד נהג תעצור!

און די נהג האט זיך אפגעשטעלט און אויף געמאכט די טיר, און מיט א שעמעדיג פנים (ווי ער וואלט באגאנגען אן עולה) איברגעבעטן די פרוי וואס האט קוים עספיעט נאכצו יאגן די באס.

איך האב דעמאלטס געטראכט צו זיך, אין אמעריקע וואלט אזא זאך קיינמאל נישט געשען, קודם כל ווער דארף וויסן אז איך האב באמערקט, צווייטנס, זאל איך גיין שרייען און זיך אננעמען פאר א מענטש וואס איך האב קיינמאל אין מיין לעבען נישט געזען, און מסתמא וועל איך זיי מער קיינמאל נישט זען, דריטינס, מן הסתם זענען דא מענטשן אויף'ן באס וואס יאגן זיך זאל איך זיי גיין שטערען?, פערדענס די באס דרייווער האט נישט געזאגט "איים סארי דעטס די פאליסי",

די אמת איז אז ווען ס'וואלט געווען מיין ברידער וואס לויפט דארט וואלט איך אויך געשריגן, און דאס איז טאקע די סוד פון די יושבי ארץ הקודש, זיי אלע פילן זיך ווי ברידערס.