בלאט 7 פון 8

Re: האט איר געוואוסט אז?...

הודעהפורסם: מיטוואך נאוועמבער 16, 2016 8:16 pm
דורך מפוזרי
אזוי טייטשט דער קאברינער, מובא בתורת אבות.

הודעהפורסם: מיטוואך נאוועמבער 16, 2016 9:44 pm
דורך ונבנתה העיר
לאפוקי וואס?

הודעהפורסם: מיטוואך נאוועמבער 16, 2016 10:54 pm
דורך וואלווי
לאפוקי אזוי ווי ושים חלקנו עמהם וואס מיינט צו האבן א טייל פון עפעס כגון ותן שכר טוב לכל הבוטחים בשמך באמת. ס'איז מער דומה צו איזהו עשיר השומח בחלקו וואס מיינט נישט דוקא זיין סלייס פון רייכטום פון די וועלטס רייכטום, נאר ס'מיינט אז ער פרייט זיך מיט זיין באשערטע מזל אדער גורל, און דאס מיינט ותן חלקנו בתורתך אז אונזער גורל און אונזער לעבן איז מיט תורה. הגם, דער שורש איז דער זעלבע.

אויב מ'וויל טייטשען חלק אזוי ווי א שטיקל פון א גרעסערע זייך קען מען זאגען אז ותן חלקנו בתורתך אז א יעדער איד האט זיך זיין מהלך אין די תורה אדער זיין חלק אין חידושי תורה אדער אות בתורה וכו' וכו' וכו'

Re: האט איר געוואוסט אז?...

הודעהפורסם: דאנערשטאג נאוועמבער 17, 2016 9:39 am
דורך מפוזרי
ונבנתה העיר האט געשריבן:לאפוקי וואס?

האסט געלייגט א '?' האב איך פארשטאנען אז דו זוכסט קאנפירמעישן.

איך וואלט געטייטשט: גיב אונז אונזער חלק וואס מיר האבן (שוין) אין די תורה. יעדער איד האט א חלק אין תורה, ער דארף עס נאר דערגרייכן.
וכמו שאמר ר' וואלווי לבסוף.

הודעהפורסם: פרייטאג אקטאבער 20, 2017 1:40 pm
דורך ונבנתה העיר
דער טערמין 'scapegoat' שטאמט פונ'ם שעיר לעזאזל?

הודעהפורסם: פרייטאג אקטאבער 20, 2017 5:24 pm
דורך berlbalaguleh
ונבנתה העיר: יא. זיכער. 100% אן א קוועסטשן מארק...!

Re: האט איר געוואוסט אז?...

הודעהפורסם: מאנטאג אקטאבער 23, 2017 9:52 am
דורך יעלה ויבא
די ווארט אנדרוגנס ווארט געניצט אין ענגליש מיט די זעלבע מיינונג?בילד

lead, follow, or get out of the way!

הודעהפורסם: מאנטאג אקטאבער 23, 2017 1:12 pm
דורך berlbalaguleh
יעלה ויבוא: ייש"כ. ס'איז 100% אמת. נאר דו דארפסט נישט זיין סורפרייזד. ווייל זייער א סאך ווערטער פון די צייטן פון די חכמי התלמוד זענען אריבערגעקומען צו לשה"ק פון גריכיש און לאטייניש. בעיקר גריכיש. קוק אריין אין "ספר הערוך" וועסטו זעהן וויפיהל ווערטער פון די גמרא האבן זייער מקור אין גריכיש. נאר אונזער הברה איז פעילערהאפטיג. אונז זאגן מיר ארויס די ווערטער אויף א מאדנע וועג. און דאס פארדרייט דעם מקור און שורש פון די ווערטער...!

נאר דער פראצעס פון אויסבארגן ווערטער פון אנ'אנדערע שפראך ארבעט ביידע וועגן. למשל ספאניש. און אויך אנדערע שפראכן האבן אויסגעבארגט ווערטער פון לשה"ק. ס'איז דא א לאגישער הסבר אויף דעם. ווען מענטשן וואוינען צוזאמען. נאנט איינער צום צווייטן. און מ'מישט זיך אויס. און מ'האנדלט צוזאמען. כאפט איין גרופ אויף ווערטער און אויסדרוקן פון די אנדערע גרופ...! ביז ס'ווערט א טייל פון די שפראך...!

Re: האט איר געוואוסט אז?...

הודעהפורסם: מיטוואך אקטאבער 25, 2017 9:02 pm
דורך החוקר
גוגל כאפט אויף אויב איר פארגעסט צו באהעפטן א פייל צו אן אימעיל.
בילד

הודעהפורסם: זונטאג נאוועמבער 19, 2017 9:53 pm
דורך ונבנתה העיר
יעקב אבינו'ס שטיין געפונט זיך אין סקאטלאנד?...

הודעהפורסם: זונטאג נאוועמבער 19, 2017 10:03 pm
דורך berlbalaguleh
ונבנתה העיר:וועלכע. די סטאון הענדזש...?! די גויים האבן טאקע נישט קיין הסבר אויף דעם. אבער דאס מיינט אז יעקב אבינו האט געוואנדערט זייער ווייט אוועק אויפ'ן וועג פון ארץ ישראל אזש ביז סקאטלאנד. אונזער עלטער פעטער/עלטער זיידע בתואל האט אוועקגעמופט היבש ווייט פון זיין קאזין אברהם אבינו. נאכאמזל אז טראמפ איז נישט געווען פרעזידענט דאמאלס. מ'וואלט איהם נישט אריינגעלאזט קיין סקאטלאנד. ווייל ער קומט פון א מיטל מזרח מדינה...!

הודעהפורסם: זונטאג נאוועמבער 19, 2017 10:18 pm
דורך ליטוואק פון בודאפעסט
דער stonehedge איז נישט אין סקאטלאנד, און עס איז א געהעריגע מרקוליס

הודעהפורסם: זונטאג נאוועמבער 19, 2017 10:28 pm
דורך berlbalaguleh
ליטוואק פו בודאפעסט: יישר כח פאר די הערה. אבער איך האב אייביג געוואוסט אז די סטאון הענדזש איז אין סקאטלאנד. כך שמעתי מרבותיי. אז ס'איז היינט אן עבודה זרה איז נישט קיין קשיא. יעקב אבינו האט דאך אויך מורא געהאט אז די גויים וועללן איהם מאכן פאר אן עבודה זרה...!.

הודעהפורסם: מאנטאג נאוועמבער 20, 2017 1:50 am
דורך וואלווי
berlbalaguleh האט געשריבן:ונבנתה העיר:וועלכע. די סטאון הענדזש...?! די גויים האבן טאקע נישט קיין הסבר אויף דעם. אבער דאס מיינט אז יעקב אבינו האט געוואנדערט זייער ווייט אוועק אויפ'ן וועג פון ארץ ישראל אזש ביז סקאטלאנד. אונזער עלטער פעטער/עלטער זיידע בתואל האט אוועקגעמופט היבש ווייט פון זיין קאזין אברהם אבינו. נאכאמזל אז טראמפ איז נישט געווען פרעזידענט דאמאלס. מ'וואלט איהם נישט אריינגעלאזט קיין סקאטלאנד. ווייל ער קומט פון א מיטל מזרח מדינה...!


נישט געזארגט. ביים זיידען יעקב דערציילט מען איז געווען עפעס יענעם נאכט א קיפל את הארץ תחתיו, נא, דער זיידע איז דאך געווען מידת תפארת האט ער דאך אודאי אינדערפרי געגעבען א שאקעל אויס די בעט געוואנט און אויסגעגראד, איז די שטיין פארוקט געווערען אביסעל נארט...

הודעהפורסם: מאנטאג נאוועמבער 20, 2017 1:58 am
דורך וואלווי
ס'איז נישט די איינצוגסטע שטיין וואס איז פארוואלגערט געווארן.

די היימישע דא ווייסען אודאי צו פארציילען די עובדא מיט שטיינער וואס זענען אריינגעפלויגען צום הייליגען ייטב לב ביים שיעור האבען זיי זיך אויך מתאחד געווען צו מקיים זיין עלי ינוח צדיק את ראשו, כידוע אז די שטיין איז געווען גרעסער פונ'ם לאך און פענסטער.

דער זעלבער שטיין איז מיט איבער הונדערט יארן שפעטער אנגעקומען פון איין קאנטינעט צום צווייטען אין די מ' יארן קיין וויליאמסבורג און קרית יואל זיך אנצונעמען פאר יוצאי חלציו ....

הודעהפורסם: מיטוואך אוגוסט 15, 2018 3:06 pm
דורך ונבנתה העיר
ונבנתה העיר האט געשריבן:די סימבאל פון מוסד פלעגט האבן אויף זיך די פסוק [משלי כ"ד] בתחבולות תעשה לך מלחמה, היינט האט עס די פסוק [משלי י"א] באין תחבולות יפל עם ותשועה ברוב יועץ.

הא? יו קענט סעי אז די ציונים האבן נישט א גוטן טעיסט...
imgres.jpg
imgres.jpg (10.57 KiB) געזען געווארן 4145 מאל

images.jpg
images.jpg (13.07 KiB) געזען געווארן 4145 מאל

למעשה כאפ איך זיך יעצט אז עס האט א ערנסטן טעות, אין פסוק שטייט 'יפל' מיט א פ' קמוצה.

כ'זע אז דער ערשטער האט צוזאמענגעשטעלט, און אליין געמאלען, דער ת"ת-שטודירטער שלמה כהן אברבנאל, א הויכראנקיגער מוסד אגענט, און ערשטער קאזין מיט שלמה קארליבאך.

(אין יור פעיס, יאפפעד...)

הודעהפורסם: דאנערשטאג אוגוסט 16, 2018 3:57 pm
דורך ונבנתה העיר
... גענעראל\פרעזידענט גרענט ליגט אין מאנהעטן?

General_Grant_National_Memorial_New_York_November_2016_003.jpg


און אז מ'רעדט שוין פון קורח... דא האט וואו מארק טוועין שרייבט איבער זיין באגעגעניש מיט פרעזידענט גרענט. ליינט, עס וועט אייך פאראינטערעסירן.

The first time I ever saw him was early in his first term as President. I had just arrived in Washington from the Pacific coast, a stranger and wholly unknown to the public, and was passing the White House one morning when I met a friend, a Senator from Nevada. He asked me if I would like to see the President. I said I should be very glad; so we entered. I supposed that the President would be in the midst of a crowd, and that I could look at him in peace and security from a distance, as another stray cat might look at another king. But it was in the morning, and the Senator was using a privilege of his office which I had not heard of—the privilege of intruding upon the Chief Magistrate’s working hours. Before I knew it, the Senator and I were in the presence, and there was none there but we three. General Grant got slowly up from his table, put his pen down, and stood before me with the iron expression of a man who had not smiled for seven years, and was not intending to smile for another seven. He looked me steadily in the eyes—mine lost confidence and fell. I had never confronted a great man before, and was in a miserable state of funk and inefficiency. The Senator said:—

“Mr. President, may I have the privilege of introducing Mr. Clemens?”

The President gave my hand an unsympathetic wag and dropped it. He did not say a word but just stood. In my trouble I could not think of anything to say, I merely wanted to resign. There was an awkward pause, a dreary pause, a horrible pause. Then I thought of something, and looked up into that unyielding face, and said timidly:—

“Mr. President, I—I am embarrassed. Are you?"

His face broke—just a little—a wee glimmer, the momentary flicker of a summer-lightning smile, seven years ahead of time—and I was out and gone as soon as it was.

Ten years passed away before I saw him the second time. Meantime I was become better known; and was one of the people appointed to respond to toasts at the banquet given to General Grant in Chicago—by the Army of the Tennessee when he came back from his tour around the world. I arrived late at night and got up late in the morning. All the corridors of the hotel were crowded with people waiting to get a glimpse of General Grant when he should pass to the place whence he was to review the great procession. I worked my way by the suite of packed drawing-rooms, and at the corner of the house I found a window open where there was a roomy platform decorated with flags, and carpeted. I stepped out on it, and saw below me millions of people blocking all the streets, and other millions caked together in all the windows and on all the house-tops around. These masses took me for General Grant, and broke into volcanic explosions and cheers; but it was a good place to see the procession, and I stayed. Presently I heard the distant blare of military music, and far up the street I saw the procession come in sight, cleaving its way through the huzzaing multitudes, with Sheridan, the most martial figure of the War, riding at its head in the dress uniform of a Lieutenant-General.

And now General Grant, arm-in-arm with Major Carter Harrison, stepped out on the platform, followed two and two by the badged and uniformed reception committee. General Grant was looking exactly as he had looked upon that trying occasion of ten years before—all iron and bronze self-possession. Mr. Harrison came over and led me to the General and formally introduced me. Before I could put together the proper remark, General Grant said—

“Mr. Clemens, I am not embarrassed. Are you?”—and that little seven-year smile twinkled across his face again.

Seventeen years have gone by since then, and to-day, in New York, the streets are a crush of people who are there to honor the remains of the great soldier as they pass to their final resting-place under the monument; and the air is heavy with dirges and the boom of artillery, and all the millions of America are thinking of the man who restored the Union and the flag, and gave to democratic government a new lease of life, and, as we may hope and do believe, a permanent place among the beneficent institutions of men.

הודעהפורסם: מאנטאג מאי 27, 2019 10:18 pm
דורך ונבנתה העיר
דער לשון רבים פון מעה, איז מעות?

הודעהפורסם: דינסטאג מאי 28, 2019 11:21 am
דורך הדסים
ונבנתה העיר האט געשריבן:דער לשון רבים פון מעה, איז מעות?


אזוי האט מיין רבי געזאגט.

הודעהפורסם: מיטוואך מאי 29, 2019 2:24 am
דורך איש חזון
הדסים האט געשריבן:
ונבנתה העיר האט געשריבן:דער לשון רבים פון מעה, איז מעות?


אזוי האט מיין רבי געזאגט.

וכן משמע לכאו' ממשנה ריש הזהב

הודעהפורסם: מיטוואך מאי 29, 2019 2:28 am
דורך איש חזון
יעלה ויבא האט געשריבן:די ווארט אנדרוגנס ווארט געניצט אין ענגליש מיט די זעלבע מיינונג?בילד

lead, follow, or get out of the way!

המילה "אנדרוגינוס" היא הרכבה של שתי מילים ביוונית: andro) ανδρο) - איש, ו-gune) γυνη) - אישה.

הודעהפורסם: מיטוואך מאי 29, 2019 11:04 am
דורך דולה ומשקה
berlbalaguleh האט געשריבן:ונבנתה העיר:וועלכע. די סטאון הענדזש...?! די גויים האבן טאקע נישט קיין הסבר אויף דעם.


דא האט איר דער הסבר אויף stonehedge...

הודעהפורסם: מיטוואך מאי 29, 2019 11:08 am
דורך דולה ומשקה
Stonehedge

הודעהפורסם: מיטוואך מאי 29, 2019 12:14 pm
דורך berlbalaguleh
דולה ומשקה: שני דברים. ווייל דער וועלכער רעדט זיך איין אז ער ווייסט אלעס בעסער פון א צווייטן. און ער ווילל נישט מודה זיין אז א צווייטער איז אויך אמאל גערעכט. האט עס גערופן פעלער'דיג ..."סטאון- העדזש"... מיינט נאכנישט אז דאס איז דער ריכטיגער נאמען פון דעם פלאץ. די ריכטיגע נאמען פון דעם פלאץ איז ..."סטאון-הענדזש"...!.../////Stonehedge vs. Stone Henge...!

די צווייטע זאך. די גאנצע פלא פון דעם פלאץ איז הני מילי אז ס'איז געמאכט געווארן פארצייטנס ווען מ'האט נאכנישט געהאט די אלע מאדערנע הייב מאשינען. מיט די היינטיגע הייבונג טעכנאלאגיע איז עס גארנישט קיין קונץ...!

הודעהפורסם: מיטוואך מאי 29, 2019 2:44 pm
דורך ונבנתה העיר
און אז מ'רעדט שוין פון טוועין און גרענט, דא איז נאך א שטיקל פון טוועין:

After browsing among the stately ruins of Rome, of Baiae, of Pompeii, and after glancing down the long marble ranks of battered and nameless imperial heads that stretch down the corridors of the Vatican, one thing strikes me with a force it never had before: the unsubstantial, unlasting character of fame.

Men lived long lives, in the olden time, and struggled feverishly through them, toiling like slaves, in oratory, in generalship, or in literature, and then laid them down and died, happy in the possession of an enduring history and a deathless name. Well, twenty little centuries flutter away, and what is left of these things? A crazy inscription on a block of stone, which snuffy antiquaries bother over and tangle up and make nothing out of but a bare name (which they spell wrong)—no history, no tradition, no poetry—nothing that can give it even a passing interest.

What may be left of General Grant’s great name forty centuries hence? This—in the Encyclopedia for A. D. 5868, possibly:

“URIAH S. (or Z.) GRAUNT—popular poet of ancient times in the Aztec provinces of the United States of British America. Some authors say flourished about A. D. 742; but the learned Ah-ah Foo-foo states that he was a cotemporary of Scharkspyre, the English poet, and flourished about A. D. 1328, some three centuries after the Trojan war instead of before it. He wrote ‘Rock me to Sleep, Mother.’”

These thoughts sadden me. I will to bed.

וואס זאל איך אייך זאגן? ער איז גוט.