דורך משה געציל » מאנטאג פעברואר 11, 2013 9:55 pm
איך זיץ און וויין,
איך קען נישט פארשטיין,
ווי א חבר מיין,
געקענט אזאנס באגיין,
געמיטשעט און געפלאגט,
גערודפ'ט און געמאנט,
געדרייט א קאפ און פאריאגט,
גענודזשעט און געקלאגט,
דיין ניק מיר אנטפלעקן,
טוה דיר נישט דערשרעקן,
פאר קיינעם אנדעקן,
זיין שטיל ווי א שטעקן,
ווי פון א ש-ד באצווינגן,
בלית ברירה נאך אזוי פיל דריקן,
שבועות וחרמים געשוואוירן,
דעם סוד געטוהן פארטרויען,
נישט אין ווילסטן חלום געטראכט,
נישט האלטן די פיסק פארמאכט,
פאר א חבר דערציילן אפילו נעמען אין באטראכט,
דאך צוגעזאגט צו געבן אב-אכט,
ליידער די ווארהייט דערגאנגען,
די צינג זיך נישט געקענט איינהאלטן,
בלויז פאר איינעם אנטפלעקט,
פון דארט און ווייטער עס פארט געשיקט,
פארוואס געגאנגען פארציילן ווייטער דו ביזט?
מיין בליט הפקר דען איז?!
פארוואס מיר געטוהן פארלעצן אזוי?
מיינע געפילן נישט ווי דיינס גענוי?!
אויפגעטוהן דו האסט אזויפיל,
צוגענומען מיין שרייבן געפיל,
נישט שרייבן ווייטער אצינד,
עכ"פ נישט אזוי געשווינד,
ווי עס האלט איצטערט בשעת פיין,
ויקרא שמו צוריק משה אליין,
משה געציל, פארשטויבט לאזן גיין,
אויף דערווייל דא בלייבן שטיין,