סורווייוועל אף די פיטיס אדער פשוטע אכזריות?

[מי אני]

6). בכלל אויף דעם געדאנק פון נירוואנא קען מען אפשר זעהן א פאראלעל דערין מיט אפיקורוס'ס געדאנק פון קאטעסטעמאטישע תענוג (אין אן אמת'ן און אייביגן פארמאט און דאס אויפגעבן פון קינעטישע תענוג).

[רביה''ק זי''ע]

איינער וואס קען נישט אפטייטשן די זאץ "nirvana is peace" - פון די פיר יסודות (אדער אמונות) פון בודהיזם - האט בכלל נישט וואס אריינצורעדן אין דעם נושא.

[מי אני]

2). עס איז אינטרעסאנט אנצומערקן אז בנוגע דאס וואס שבת אחים האט געזאגט לגבי די רחמנות וואס מיר האבן מער צו מענטשן (בפרט צו אונזערע קינדער) ווי איידער אנדערע בע״ח וויבאלד מיר האבן גענעס אין אייניג מיט זיי, מיט די הנחה פארענטפערט מען אלטרואיזם וואס מיר זעהן ביי בע״ח; דהיינו, קין סעלעקשאן.

דאס זעהט מען בפרט ביי אינזעקטן וואס זענען העפלאדייפלויד. למשל, ביי ענטס און ביס (ווי אויך אנדערע אינסעקטן) זענען די מלכה און נקיבות דייפלויד (עס האט סעטס פון צוויי צוויי קראמאסאמס, אזוי ווי ביי אונז), משא״כ די זכרים זענען העפלויד; האבן נאר איין. קומט דאך אויס אז איין [נקיבה] נמלה באקומט פון איר טאטע אלע זיינע קראמאסאמס און פון איר מאמע האלב. גייט זי האבן אין אייניג מיט אירע שוועסטערס 75% פון אירע גענעס (מ׳רעדט אז זיי האבן אלע די זעלבע טאטע). משא״כ אויב זי האט קינדער [נקיבות] האט זי נאר אייניג מיט זיי 50% גענעס. דעריבער וועט זי זיך מער מוסר נפש זיין פאר די פיטנעס פון די קאלאני [וואס זענען בעיקר די נקיבות/שוועסטערס], ווי איידער זיך מטפל מיט זיך אליין (האבן אייגענע קינדער וכו׳), ווייל זי איז גענעטיקעלי מער נאנט צו זיי ווי אירע אייגענע קינדער.

אין דעם ענין (הגם נישט מכח דזשענעטיקס כמובן...) איז אינטרעסאנט צוצוצייכענען דאס לשון פון הג״ר יוסף ענגיל אין בית האוצר (ח״א כלל נ׳) וז״ל, הנה מתבאר מדבריו ז״ל [המהר״ל בבאר הגולה, באר ו׳] דקורבת אחוה היא הקורבה היותר גדולה מכל שאר הקורבות ואפילו מקורבת אב עם בנו ובתו עכ״ל.

(ווי אויך קען זיין מערקווידיג צוצוצייכענען דאס לשון פונ׳ם חיד״א אין ברית עולם אויף דעם וואס די פסוק זאגט (בראשית לא מו) ויאמר יעקב לאחיו לקטו אבנים ופירש״י הם בניו, וז״ל למדנו שיעקב אבינו ע״ה היה מחשיב את בניו כאחיו וכן ראוי לאב שיחשיב בניו גדולים כמו אחיו ובזה יהיו שקטים ושאננים ע״כ.)

[מי אני]

אין דעם האב איך געטראכט אז רש״י זאגט (איכה ד א) אז די פערטע פרק פון מגילת איכה (וואס איז אריגינעל געווען די דריטע) איז א קינה אויף הריגת יאשיהו ע״ש. יעצט, יהויקים בנו האט דאס פארברענט אל האש אשר אל ״האח״ (ירמיה לו כג). קען מען מיט דעם אפשר מרמז זיין ווייל נאך אים [נאך זיין זוהן יהויכין] האבן זיינע ברודערס איבערגענומען די מלוכה. וממילא בא הרמז ווען ער האט פארברענט די מגילה וואס איז א קינה (אויך) אויף זיין פאטער, האט ער דאס פארברענט אל ״האח״, ווייל קשר האחוה קען זיין שטערקער ווי קשר הבן להאב וכו׳.

נאך מער קען מען אפשר זאגן אין דעם אז דאס אז אחוה קען צומאל זיין שטערקער זעהט מען דאך ביי געוויסע שרצים וואס ביי אחוה האבן זיי אין אייניג 75% משא״כ ביי הולדה נאר 50% וכנ״ל. דאס הייסט אז (קשר) הולדה האט נאר צווי דריטל אזויפיל ווי (קשר) אחוה.

יעצט, וויבאלד יהויקים האט דאס פארברענט האט ירמיה הנביא נאכדעם דאס איבערגעשריבן און צוגעלייגט פרק ג, וואו אלע אלפא ביתין ווערן איבערגע׳חזר׳ט דריי מאל (איכ״ר פתיחתא כח, הובא ברש״י שם בירמיה לו לב ע״ש). די גמרא זאגט (שבת כ.) אז די ״אח״ אויף וואס ער האט דאס פארברענט מיינט ערבה ע״ש (ברש״י). און ווי באקאנט נעמט מען למצות ערבה בלולב 2 ערבות (או״ח סימן תרנא סעיף א). ווען מען שטעלט די מספר ערבות למצוה [2] אויף וויפיל ס׳איז צוגעקומען צו מגילת איכה מחמת שריפתו של יהויקים על הערבה [3] (וואס האט געוואוזען א פחיתה אין קשר הבן להאב וכנ״ל) איז דאס 2/3, וואס דאס טרעפט מען ביי שרצים אז די קשר ההולדה איז נאר אזוי שטארק (וממילא שוואכער) קעגן דאס קשר האחוה. (או יאמר אז די שיעור לולב איז גרעסער ווי די שיעור ערבה א שליש מלבר, דהיינו שיעור ערבה היא ג טפחים ושיעור לולב היא ד טפחים (שם סימן תרנ סעיף א). און דאס וואס קשר האחוה ביי שרצים איז שטערקער ווי קשר ההולדה בדזשענעטיקס איז אויך א שליש מלבר כנ״ל.)

*

מיט דעם קען מען אויך אפשר אביסל זאגן אז אין פרק שירה (פ״ו) שטייט אז שרצים אומרים (תהלים קמט ב) ישמח ישראל בעושיו בני ציון יגילו במלכם. אלים שבשרצים אומרים (שם קכח ג) אשתך כגפן פוריה בירכתי ביתך בניך כשתילי זיתים סביב לשלחניך ע״כ. והיינו הרמז אז ״אלים שבשרצים״ מיינט די ראָדענטס, ליזערדס וכדומה; נישט קיינע אינזעקטן. און דאס איז די רמז אז נאר איינמאל מ׳גייט ארויס פונ׳ם כלל פון געהעריגע שרצים [אינזעקטן], וואס ביי זיי טרעפט מען מער דעם ענין פון גדולת קשר האחוה על הולדה בדזשענעטיקס וכנ״ל, דעמאלטס קען מען זאגן די פסוק פון אשתך כגפן וגו׳ בניך כשתילי זיתים; דעמאלטס קען מען אנהייבן זאגן מער אויף קשר ההולדה (לעומת האחוה).

[מי אני]

‏

4). הקטן, בנוגע נירוואנא, רירט אן די באקאנטע פאראדאקס פון תאוה, וואס איז איינע פון די מקומות מחשבה אין בודהיזם. נעמליך, אויב ״וויל״ איך גארנישט ״וועלן״, ״וויל״ איך דאך למעשה עפעס.

דאס איז בתוך משנתו של ארטור שׁאָפּענהאוער. דאס איז אז ער האט געהאלטן אז ס׳דא אן אינעיט סארט כאאטישן ״רצון״ אינ׳ם בריאה בעצם וואס איז מאחד אלעס. די עבודה פון א מענטש איז צו וועלן צוקומען צו דעם אריגינעלן ״רצון״ און אוועקגיין פון די אייגענע רצוניות׳ן קעגן אנדערע וכדומה, וואס קומט נאר אפיר מכח די חילוקים אין די ״רצון״ האחד וואס דאס קומט אפיר מכח די וועג ווי אזוי אונז פּערסיוון דאס אלעס. ועיין כאן.

ואולי קען מען דאס אביסל משלב זיין און צופאסן צו אונז צו פארענטפערן די פאראדאקס. דהיינו, אז דאס ״ווילן״ פון נישט ווילן איז א העכערע סארט יוניווערסאלע אמת׳ע ווילן און אנדערש פון יעדע אנדערע סארט ווילן (ואולי נישט נאר אין מדריגה נאר אפילו במין).

[berlbalaguleh]

מי אני: אבער דארט וואו דער נפש פון א מענטש איז געזונט, האט ער א נאטורליכן וויללן און דראנג צו לעבן. אויב נישט , ח"ו האט ער נישט קיין וויללן צו לעבן. איז ער סואיסיידעל. אדער קומט עס פון א פיזיאלאגישן אומ-באלאנס. אדער פון א גייסטיגן אומ-באלאנס ווי דיפרעסיע...!

ווי גייט נאר דאס ווערטל ביי אונז דאקטוירים...Mens sana in corpore sano...!...די טייטש פון דעם זאץ לאז איך איבער פאר אונזערע פסעוודא-אינטעלעקטואללן. מיט וואס אונז זעמיר געבענטשט דא אין קאווע שטיבל. פארשטייצעך אז דו ביסט דא נישט אריינגערעכנט...!

[רביה''ק זי''ע]

מי אני: אבער דארט וואו דער נפש פון א מענטש איז געזונט, האט ער א נאטורליכן וויללן און דראנג צו לעבן. אויב נישט , ח"ו האט ער נישט קיין וויללן צו לעבן. איז ער סואיסיידעל. אדער קומט עס פון א פיזיאלאגישן אומ-באלאנס. אדער פון א גייסטיגן אומ-באלאנס ווי דיפרעסיע...!

האסט עפעס הוכחות דערצו אדער דו האסט אפגעמאכט אז אזוי עס און פערטיג?

[berlbalaguleh]

רביה"ק זי"ע: דו ווילסט אז איך זאלל דיר ארויפלייגן א פאר משוגעים אויפ'ן טיש...! ליין די סטאטיסטיקס...דו ווייסט גאנץ גוט וואו מ'דארף נאכקוקן...איך בין צו פויל (פוילקייט איז א פיזישע אדער גייסטיגע מחלה?!)) אנצו ווייזן און ברענגען לינקס און רעפערענצן...!

[מי אני]

במשנתו של ניטשע.

[cictim]

https://www.youtube.com/watch?v=fg4GdDhyALg&t=545s

[הקטן]

[tag]cictim[/tag] ס'דארף דא צי זיין שמיסען בנוגע באדיאיזעם
זיין "וואס" איז "פארוואס" איז זייער קלאר אום צום זאך

ס'אינערסאנט, אויב פרעגט מען נאר "וואס" קימט מען צי אן אנדערע מסקנה וואו ווען מען פרעגט דעם "פארוואס"

[מי אני]

בנוגע אכילת בשר שרייבט דער ספר העיקרים (מאמר ג פט״ו):
‏

ואפילו מה שהתיר מהם [מאכילת בשר בע״ח] לא דברה תורה אלא כנגד יצר הרע, כמו שהתיר להם יפת תואר על זה הדרך, וכן אמרו רבותינו ז״ל כי תאוה נפשך לאכול בשר, למדה תורה דרך ארץ שלא יאכל אדם בשר אלא לתאבון, הנה גלו בפירוש שאכילת הבשר לא הותר אלא על צד ההכרח, ועל כן נאסר בתחלת היצירה עם היותו מזון טוב לסבה שזכרנו בתחלת הפרק, כמו שהיין אף על פי שהוא מזון טוב ומותר לאדם יקרא הכתוב את הנזיר הפורש ממנו קדוש

ולהבדיל, האט פּאָרפירי גע׳טענה׳ט אז דאס דארף צו זיין אסור, און איינע פון זיינע טענות איז מכח דעם אז זיי האבן אויך עפעס עפעס א נפש שכלי אין זיך. ואגב, האט להבדיל דער תפארת יהונתן געשריבן (פ׳ נח) אז דאס איז די סיבה אז פאר׳ן מבול לא התיר להם אכילת בשר. דאס איז וויבאלד פאר׳ן מבול האבן בע״ח יא געהאט דעת נאר ווייניגער ווי דעם מענטש. און וויבאלד השחיתו את דרכם בדור המבול האבן זיי דאס פארלוירן דערנאך, וממילא התיר הקב״ה את אכילתם ע״ש. ואגב, מעניין דבעת בניית המשכן היה ג״כ דעת וחכמה בבע״ח שם כדאיתא בשמו״ר (מח ה). ואולי דלכן לא התיר אז אכילת בשר רק ע״י קרבן, המראה על היתרון לאדם כשאינו כ״כ במעלה על הבהמה, וכדעתו של קרבנת הבל וכדרך בעל העיקרים בפרק הנ״ל, ורק כשמקריבים להקב״ה רק אז נשלם יתרו עליהן ומותר לאכלן, דבאותו זמן לא היה יתרון לאדם כ״כ על הבהמה בסתם וכדברי התפארת יהונתן בקודם המבול.

***

ובנוגע נישט וועלן גארנישט:

במשנתה של מארגוריִט פּאָרעט. דאס רירט אויך אן אויף דעם מימרא פון סקראט.

[מי אני]

‏צוגעברענגט אין קנקן א׳ (פון ר׳ יוסף נחמיה הכהן קוואדראט).

[מי אני]

https://www.thetorah.com/article/did-go ... vegetarian

[מי אני]

דער אסטראלישער פילאזאף דר. פּיִטער זינגער און דר. ריטשערד ריידער האבן געקוֺינט דעם טערמין פון ספּיִשׁיסיזם דערפאר. ער טענה׳ט, עפ״ די ענגלישע פילאזאף ירמיה בּענטאם, אז יעדע זאך וואס קען ליידן און שפירן צער האט אינטערעסן. וממילא פאלט דאס אונטער די דיסקוסיע פון זיך רעכענען מיט אינטערעסן. און אויב אזוי, אפילו עס האט נישט א ראציאנאלן קעפּעסיטי דארף מען דאס גיבן די רעכטן לויט אירע אינטערעסן און א סארט עקוואליטי, פונקט אזוי ווי מ׳פארשטייט אז מ׳דארף מאראליש גיבן עקוואליטי פאר איינער וואס איז ל״ע אינטעלעקטשועלי דיסעיבּעלד וכדומה, און דער פיקח איז נישט בעצם ״מער״ פון אים פון א מאראלישע עקוואליטי שטאנדפונקט.

‏אולי קען מען זאגן דערצו א סארט תירוץ כעין די טאלעראנץ פּאראדאקס. דהיינו, אז איה״נ זיי האבן אינטערעסן וואס בעצם וואלט מען זיך געדארפט רעכענען מיט דעם/זיי, אבער וויבאלד ביי (עכ"פ רוב פון) די מין/סוג ״בעל חי״ בכלליות איז בעצם נישט דא די געדאנק פון זיך רעכענען מיט א צווייטן[ מין]׳ס אינטערעסן, קומט דאס דעריבער נישט אריין אונטער דעם רובריק פון זיך דארפן רעכענען דערמיט (אויב די מין/פאר די מין וואס האט נישט די קעפעסיטי). מיינענדיג אז נאר א מין וואס פארשטייט מאראל און האט די יכולת זיך צוצושטעלן דערצו אויף פארקערט און פון זיך אליין, קען מען זיך רעכענען דערצו פון אונז בענין מאראל. אולי.

[מי אני]

‏

4). הקטן, בנוגע נירוואנא, רירט אן די באקאנטע פאראדאקס פון תאוה, וואס איז איינע פון די מקומות מחשבה אין בודהיזם. נעמליך, אויב ״וויל״ איך גארנישט ״וועלן״, ״וויל״ איך דאך למעשה עפעס.

דער בּוּדהאַ האט בנוגע זיין לעהרע געמאכט א משל אז ווען מ׳דארף אריבערגיין א טייך מאכט מען א רעפט דאס אריבערצוגיין. אבער איינמאל מ׳איז שוין אריבער געגאנגען ווערט דאס נאר אן עיכוב ארומצושלעפן און מ׳דארף דאס אפלאזן. דאס זעלבע איז מיט זיין לעהרע אליין; אז איינמאל מ׳איז שוין אנגעקומען צו ״ענלייטענמענט״ דארף מען דאס אפלאזן.

מ׳לערענט דאס אפ אויף די געדאנק פון א רצון נישט צו האבן רצוניות׳ן. אז מ׳הייבט אן מיט טאקע די רצון אבער נאר אלס אן אנהויב צוצוקומען צו אי-רצון, וואס איינמאל מ׳איז שוין דארט איז מען דאס משליך.

[רביה''ק זי''ע]

למעשה גערעדט איז די עצם נירוואנה פאראדאקס סתם א קאפ פארדרייעניש, דער בודהא האט נישט געזאגט אז מ'זאל גארנישט וועלן, וואס ער האט יא געזאגט איז אז מ'זאל נישט וועלן "האבן" (acquire) זאכן. ער האט גע'טענה'ט אז קונה זיין און האבן זאכן מאכט נישט א מענטש צופרידן נאר פונקט פארקערט, פטור ווערן פון איבעריגע זאכן (גשמיות'דיגע און רוחניות'דיגע) איז וואס מאכט צופרידן. אין אנדערע רעליגיעס איז די תכלית הנרצה צו "באקומען" אדער "משיג זיין" "עפעס", זאל עס זיין ש"י עולמות, ע"ב בתולות, א חופה מיט בריליאנטן, שור הבר מיט'ן לויתן, וכו', אין בודדהיזם איז די אלע זאכן נישט דא, די תכלית הנרצה איז פשוט צו זיין מיט זיך אליינס און אויפצוגעבן אלע איבעריגע באגאשזן וואס מ'טראגט ארום מיט זיך. דער בודהא האט גע'טענה'ט אז מענטשן לויפן צו די אלע סארטן אמונות און imagery ווייל זיי פרובירן אוועקצולויפן פון זיך, זיי קענען נישט זיין בשלום מיט זיך אליינס, און א גרויסע טייל פון זיין לערע איז אויסצולערנען די מענטש וויאזוי צו לעבן בשלום מיט זיך. לא מצא הקב"ה כלי מחזיק ברכה לישראל אלא השלום, די גרעסטע ברכה איז זיין בשלום מיט זיך אליינס און נישט דארפן גארנישט מער. און אויף דעם האט דער בודהא געזאגט: "וואס איז גן עדן (nirvana)?" שלום! הדא הוא דכתיב, " nirvana is peace".

[מי אני]

גערעכט. אבער אין די קאנטעקסט קען מען עס אנקוקען ווי מ׳האט א רצון צו ״האבן״ דאס [דערגרייכונג פון] אי-רצוניות צו האבן זאכן. ווי אויך איז זיין צווייטע נאבעלע אמת [סאַמוּדאַיאַ] (וממילא זיין דריטע [ניראָדהאַ] אז מ׳דארף פטור ווערן דערפון) אז צער קומט צושטאנד פון ״טאַנהאַ״, וואס דאס טייטשט מען אלס ״desire״ אדער ״צובאהאפטענקייט״; דאס איז לכאורה עצם ״רצון״. פארשטייט זיך טאקע אז די ״האבן״ איז די סאבּיעקט פונעם ״רצון״ אויף וואס עס איז חל.

[רביה''ק זי''ע]

אויב מ'וויל זיך דוקא נאריש מאכן און זיך ארומשפילן מיט זיינע ווערטער צו פארמולירן א שטרוימאן קען מען עס אזוי אנקוקן, די שאלה איז נאר פארוואס זאל מען עס טוהן?

[מי אני]

דער אינדיאנער פילאזאף קוּמאַרילאַ בּהאַטאַ (פונעם מיִמאַמסאַ חדר) האט געפרעגט אז אויב דער בּוּדהאַ איז צוגעקומען צו מדריגת נירוואַנאַ וואו ער האט נישט קיין שום רצוניות/עטעטשמענטס, דעמאלטס פארוואס האט ער אויסגעלערענט זיין לעהרע? עס באדייט אז ער האט געהאט א רצון/עטעטשמענט דאס צו טוהן.

***

וויצן בתוך די לעהרעס פון בּודהיזם:

[מי אני]

לגבי עסן בשר בע״ח איז אינטרעסאנט צוצוצייכענען צו וואס דער עיקרים זאגט (מאמר ג פט״ו):
‏

כי מלבד מה שיש בהריגת הבעלי חיים אכזריות חֵמה, ושטף אף, ולימוד תכונה רעה אל האדם לשפוך דם חינם, עוד יוליד אכילת בשר קצת הבעלי חיים עובי ועכירות ואטימות בנפש... כשנתנה תורה לישראל, שכבר נמחה זה הדעת מן העולם, אסר להם קצת הבעלי חיים המולידים עובי ועכירות בנפש. ואפילו מה שהתיר להם, לא דברה תורה אלא כנגד יצר הרע, כמו שהתיר להם יפת תואר על זה הדרך. הנה גילו בפירוש, שאכילת הבשר לא הותר אלא על צד ההכרח, ועל כן נאסר בתחילת היצירה עם היותו מזון טוב, לסיבה שזכרנו בתחילת הפרק. כמו שהיין, אף על פי שהוא מזון טוב ומותר לאדם, יקרא הכתוב את הנזיר הפורש ממנו קדוש.

[מי אני]

[מיין אמת]

ישר כח פאר די הערליכע שיעור אין ארטיפישל סעלעקשן, אבער דו האסט זיך בכלל נישט באצויגן צו מיין טענה. קען זיין אז דו וואוינסט אויסער'ן שטאט ווי דארט באהאנדלט מען די שטוב באשעפענישן פיל מער מענטשליך ווי אין שטאט וואו זיי זענען איינגעשפארט אדער איינגעבינדן 24/7.

אין וואס איז יושר אז אינז מענטשען זענען איינגעשפארט פאר 24/7 אין די סיטיס ? ומה שאתה מתרץ כאן, מתרץ כאן אה

Sent from my Stratus_C5 using Tapatalk